Yalanmış...

Yüreğimde ÖLdürdüm
Baştan sona bir yalanmışsın,
hiç olmamış hiç yaşanmamalıymışsın
ne acı bunu farkedemeyecek kadar körmüş gözlerim
bu kadar yalanken benim gözüm aşktan başka bişey görmüyomuş
ne acı ... kanmak mı belki aldandım, yanıldım, yaralandım...
çok kırıldım ama öğrendim...
Seni kazandığımı düşündüğüm her noktada aslında kaybetmişim.
Rol yapmışsın sen, sevmemişsin beni hiç...
bu yaralamıyo inan beni sevip sevmen değil bu kadar yalan oluşun
bi yalana sevdalanışım yaktı kavurdu
yüreğimde bi yangın yanıyor, şuan kor köze döner külede savrulur
ama şunu bil bu ah peşini bırakmıcak bi ömür
Rabbim çok büyük kimler düşmüyor hayat yolunda
hep sana mı gülecek hep sen mi kazanacaksın sanıyosun
gün olur bu devran döner, beni yaşadıklarımın aynısı başına geldiğinde
anlıcaksın ben nerde yanlış yaptım...
geç çok geç...
ne bu dünyada ne ömür dünyada iki cihanda Allahım affetsede ben affetmem seni
uzak dur bundan sonra benden bi hiç bile senden daha değerli
bu güne kadar yüreğimde zerre insanlık vardı sana karşı bundan sonra bi damla
sevgi bile kalmadı
ne yaşarsan yaşa nerde ne yaparsan yap nefes alıp vermen kimin umrunda gez toz gününü gün et yaptıklarının yanına kar kalmayacak
artık benim için öldün...
bu gün seni yüreğimde öldürdüm...

Şiir paylaşımımlarımıza devam ediyoruz...
Aslında dün erken konuşmuşum hayat paylaşınca güzel diye. Önce hayat neyi paylaşınca güzel onu bir ayırmak lazım. Aslında hayat güzel filan da değil eğer hep yalan içinde yaşamıssan aylarca günlerce yüzüne baka baka yalan söylenmişse... iyimserliğiniz su istimal edilmişse...
bunlar her insanın başına gelirmi bilmem ama bana çok uğrar oldular bu ara... öfkem aldatılmış kandırılmış olmaktan çok arkamdan ne kadar da kör denildiği için belkide... ben bu fırsatı veriyorum ki bunlar başıma geliyor belkide kimbilir...